آتشکده هرپک
آتشکده هرپک از مناطق دیدنی روستای ابیانه می باشد که از زمان ساسانیان باقی مانده است.
این
بنا در زمان هخامنشیان (۲۵۰۰ سال پیش) بنا شده و در زمان ساسانیان (۱۵۰۰
سال پیش) به اوج معماری خود رسیده است و از ویژگیهای آن استفاده از سنگ و
ملات ساروج در طاق ضربی آن به شمار می رود. در مرکز آتشکده آتش روشن بوده
که یا مسیر کاروان را روشن و مشخص می ساخته و یا اینکه آتش مورد احترام
بوده است. آتش را با زغال سنگ روشن نگاه می داشته اند که در حال حاضر هم به
وفور در حوالی روستا وجود دارد.
آتشکده هرپک مانند تمامی بناهای
ابیانه بر روی شیب پست و بلند واقع شده است.این بنا طوری ساخته شده که از
هر طرف قابل رویت باشد. از طبقه تحتانی لین پرستشگاه هنوز یک تالار کوچک
باقیمانده است. طبقه مخصوص آداب مذهبی در سطح کوچه فعلی می باشد. یک سرسرا
که از سه جزء گنبدوار تشکیل شده و به جایگاه آتش و قسمتهای دیگر مربوط به
پرستش راه داشته است.
آتشکده هرپک
آتشکده هرپک از مناطق دیدنی روستای ابیانه می باشد که از زمان ساسانیان باقی مانده است.
این
بنا در زمان هخامنشیان (۲۵۰۰ سال پیش) بنا شده و در زمان ساسانیان (۱۵۰۰
سال پیش) به اوج معماری خود رسیده است و از ویژگیهای آن استفاده از سنگ و
ملات ساروج در طاق ضربی آن به شمار می رود. در مرکز آتشکده آتش روشن بوده
که یا مسیر کاروان را روشن و مشخص می ساخته و یا اینکه آتش مورد احترام
بوده است. آتش را با زغال سنگ روشن نگاه می داشته اند که در حال حاضر هم به
وفور در حوالی روستا وجود دارد.
آتشکده هرپک مانند تمامی بناهای
ابیانه بر روی شیب پست و بلند واقع شده است.این بنا طوری ساخته شده که از
هر طرف قابل رویت باشد. از طبقه تحتانی لین پرستشگاه هنوز یک تالار کوچک
باقیمانده است. طبقه مخصوص آداب مذهبی در سطح کوچه فعلی می باشد. یک سرسرا
که از سه جزء گنبدوار تشکیل شده و به جایگاه آتش و قسمتهای دیگر مربوط به
پرستش راه داشته
است.http://www.hotelabyaneh.com/images/stories/harpak.jpg
از مظاهر دین مزدیسنی در ایران آتشکده هایی بود که در هر گوشه ای برپا داشته بودند .
محافظ آتشکده را هیربد می نامیدند ، در میان آتشکده های ایران سه مادر آتشکده بودند که طبقات مختلف مملکت آتشکده های شهرها و دیه ها و حتی خانه های خود را از آنها فروزان می ساختند و آن سه عبارت از : آذرفرنبغ و آذرگشنسپ و آذربرزین مهر بودند .
آذر فرنبغ : اختصاص به موبدان داشت و محل آن درکاریان پارس در نیمه راه بین بندرعباس و دارابگرد بود .
آذر گشنسپ : ویژة پادشاهان و آرتشتاران و بزرگان بود و محل آن در شهر شیزیاگنزک در کنار دریاچة اورمیه بود که خرابه های آن اکنون در ده بهرام ، در نزدیکی تکاپ دیده می شود .
آذربرزین مهر : آتشکدة کشاورزان و پیشه وران بود و در کوههای ریوند در شمال غربی نیشابور قرار داشت . این آتشکده ها و آتشکده های دیگر پس از اسلام بتدریج از میان رفتند .